Skala negatywnych skutków jest już niewyobrażalna i nie dotyczy wyłącznie młodych. Peron odjechał przede wszystkim nam, dorosłym

Styczniowe teksty poświęciłem zagrożeniom cyfrowym. Powód był jeden. Bezsilność. Dołączam do niej osobiste przekonanie, że walka z nowymi technologiami, zmieniającymi reaktywność mózgu jest przegrana, a wydawane zalecenia są nierealne do spełnienia.

Dziecko do 2. roku życia nie powinno używać mediów cyfrowych, w tym oglądać bajek na ekranie i słuchać muzyki z wideoklipami do uspokojenia. Telewizor nie może być włączony na stałe.

Po zdmuchnięciu dwóch świeczek, a przed ukończeniem pięciu lat, telefon nie powinien być w ręku malucha dłużej niż godzinę w obecności rodzica. Ideałem jest założenie, że pokazywane treści będą wyselekcjonowane i dostosowane do wieku wraz ze słownymi wyjaśnieniami w trakcie ich transmisji.

Dwunastolatek nie powinien bawić się z ekranami dłużej niż dwie godziny, z zakazem dostępu do mediów społecznościowych i pod kontrolą opiekunów, którzy stosują m.in. blokady rodzicielskie na wszystkich urządzeniach. W czasie nauki i zabawy oraz wspólnych rozmów domownicy powinni używać trybu „nie przeszkadzać”.

Napady złości, agresja, izolacja, wady postawy, pogorszenie wzroku, zakłócenia snu, zaniedbanie szkoły… Co ci grozi, jeśli nadużywasz internetu

Zalecenia Amerykańskiej Akademii Pediatrii kończą się w wieku siedemnastu lat. Do tej pory nastolatek może mieć nie dłuższe niż trzy godziny na dobę seanse ekranowe z wyłączonymi na stałe powiadomieniami z aplikacji i z ograniczeniami oraz rozmowami jak opisane powyżej.

Papier przyjmie każde wytyczne, a w kontrze rząd rozda dzieciom tablety i zorganizuje naukę online. Tabelki mogą być nawet bardziej rozbudowane, a rodzice i tak podadzą telefon dziecku, żeby był święty spokój przy posiłku lub podczas pracy. Gadanie o problemie można wzmocnić na każdej wizycie lekarskiej, ale dziadkowie i tak w pierwszym odruchu poproszą o pomoc cyfrową swoje wnuki.

Przemoc, promocja samookaleczeń i anoreksji, durne i groźne”czelendże”, patostreaming… Młodzi zaplątani w sieci – poważny alarm czy gderanie pediatry?

Powszechność ekranów zmienia życie społeczne. Za korzystne uważamy dostępy do wiedzy i informacji. Nie wychodząc z domu, można uczestniczyć w zebraniach naukowych i uczyć się języków obcych. Badacze, którzy sami korzystają z mediów społecznościowych i aplikacji w sposób masowy, zajęli się w pierwszej kolejności dziećmi i na ich przykładzie pokazują zagrożenia wynikające z nowych technologii. To, co intuicyjnie każdy wie, zaczyna mieć podstawy uniwersyteckie, ale skala negatywnych skutków jest już niewyobrażalna i nie dotyczy wyłącznie młodego pokolenia, o które niby dbamy, które kochamy i przestrzegamy przed złem. Wystarczy rozejrzeć się wokół, by wiedzieć, że żadne uczone rekomendacje nic nie zmienią, a „peron odjechał” przede wszystkim nam, ludziom dorosłym.

Czy jeśli napiszę w tym miejscu, że lekarska rozmowa z uczniami uzależnionymi od sieci nic nie wnosi i jest gadaniem do ściany, to będzie to poważny alarm, czy tylko gderanie pediatry?

Co czwarty uczeń ma objawy PSU – nadmiernego używania smartfona. Uzależnienie od ekranu jest powszechne i sam nie mam tu czystego sumienia

Pisząc styczniowe teksty, między świętami a Nowym Rokiem, korzystałem ze źródeł wydanych na papierze przez specjalistyczne pismo dla pediatrów. Stawiając znak zapytania na końcu ostatniego felietonu, przeczytałem wywiad z neurobiologiem Wojciechem Glancem i poznałem pojęcie brainrotów, czyli absurdalnych treści generowanych przez AI, niezwykle popularnych wśród dzieci.

Ciąg dalszy nastąpi zatem już wkrótce, a bezsilność będzie tylko narastać.

Jarosław Wanecki

Lekarz, były prezes Okręgowej Izby Lekarskiej

Fot. Pixabay

Udostępnij artykuł: