Pożegnaliśmy Piotrka Augustyniaka. Czuło się, jakby jeszcze raz szło się z nim ulicami Płocka, gadało na wystawach, dyskutowało o marzeniach

– Dziś pochylamy się nad życiem człowieka niebanalnego – mówiła prowadząca ceremonię podczas pogrzebu Piotrka – syna, brata, kolegi, przyjaciela.

Jeszcze dziś w naszym serwisie – informacja o wystawie z Piotrkiem i jego zdjęciami w roli głównej. W sobotę, w Noc Muzeów, spotkajmy się w Galerii Brama na Nowym Rynku 10. Wystawę będzie można oglądać w godzinach 17-22, ale oficjalnie zostanie otwarta o 20. Wtedy zacznie się też miniwieczór wspomnień. Zapraszamy!

Świecka uroczystość była poświęcona wspomnieniom o Piotrku. Jeszcze raz przyszli się z nim spotkać najbliżsi, płoccy fotografowie, koleżanki i koledzy z pracy – płockiej „Wyborczej” i starostwa ze starostą Sylwestrem Ziemkiewiczem na czele. Byli ludzie związani z instytucjami kultury, urzędem miasta i wielu, wielu innych. W kaplicy cmentarza komunalnego z portretu spoglądała na uczestników ceremonii najlepsza wersja naszego kolegi – roześmianego chłopaka, którego tak dobrze pamiętali żałobnicy.

Kiedy padały słowa o jego niespokojnej naturze, dzieciństwie zapamiętanym przez rodzinę jako zadziorne i pełne już wtedy dobrze rysującego się charakteru i krewkiego temperamentu, ale przecież zwykłego w czasach, w których dorastał, kiedy płynęły dalsze wspomnienia przez koleje jego życia, miało się wrażenie, że ten Piotrek z portretu uśmiecha się trochę złośliwie: „No to wam numer wyciąłem, co?”.

Trudno nam, gazetowej rodzinie, znaleźć słowa, by oddać bezmiar żalu, szoku, braku zgody na to, co się stało…

Jego obecność była naprawdę wyczuwalna.

Powracał do żywych jako fotograf, człowiek o wielkiej wrażliwości, niespokojna dusza targana chorobą, z którą walczył i raz wygrywał, a raz wygrywała choroba właśnie. I może te prawdziwe wspomnienia i cicho sączące się melodie jego ulubionych piosenek spowodowały, że łzy płynęły nietamowaną strugą. Jakby jeszcze raz się szło z nim ulicami Płocka, gadało na wystawach czy dyskutowało o marzeniach i pragnieniach.

Co chwila ktoś pochodził do wyłożonej w kaplicy księgi kondolencyjnej i żegnał się z Piotrem osobistym wpisem. Na prośbę rodziny nie było wieńców i bogatych wiązanek kwiatów. Tylko pojedyncze róże: białe, różowe, czerwone. Potem, przy grobie, w minucie ciszy raz jeszcze powróciły wspomnienia. – Nie żegnamy Cię, bo będziemy Cię pamiętać długo, przez kolejne lata – mówiła mistrzyni ceremonii. – Dziękujemy Ci za Twoje życie i że byłeś pośród nas.

Udostępnij artykuł: