Odnowione katedra, kościoły, dworki, kapliczki. Bije w nich jedno serce – tożsamość mazowiecka, lokalna, wspólna

Międzynarodowy Dzień Ochrony Zabytków to inspiracja do tego, byśmy patrzyli na nasze otoczenie z większą uwagą. Bo zabytki nie istnieją w próżni, one są z nami i dla nas.

Sylwester Ziemkiewicz:

– Stoi na wzgórzu, patrzy na Wisłę i na nas wszystkich od tysiąca lat… Płocka katedra to nie tylko wyjątkowy zabytek. To symbol Mazowsza, miejsce o randze ogólnopolskiej, obiekt, który spina tysiąc lat naszej historii. To tutaj, na płockim wzgórzu, odbywał się Międzynarodowy Dzień Ochrony Zabytków.

Ale dziedzictwo naszego regionu nie ogranicza się do samego Płocka, wręcz przeciwnie – jest ono bogate i rozsiane po wielu miejscowościach.

Jedną z najstarszych świątyń na tym terenie jest pochodzący z XIII wieku kościół świętych Apostołów Piotra i Pawła w Rokiciu. Do dziś zachował swój pierwotny stan architektoniczny, dzięki czemu stanowi perełkę romańskiej architektury sakralnej na skalę kraju.

Kolejne skarby historii to np. kościół Matki Bożej Różańcowej i św. Stanisława Biskupa w Drobinie z pięknymi renesansowymi nagrobkami rodu Kryskich, kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Dobrzykowie – jedna z najstarszych drewnianych świątyń w tej części Mazowsza, o gotyckich korzeniach, z pięknym barokowym wnętrzem. Z kolei w Bądkowie Kościelnym znajduje się kościół św. Wincentego a Paulo, świątynia o wyjątkowym klimacie, pełna ciepła, i pozytywnej energii.

W Wyszogrodzie mamy kościół Świętej Trójcy, wzniesiony w stylu klasycystycznym, a obok dawny klasztor ojców reformatów z XV wieku, który przez stulecia pełnił rolę centrum duchowego i kulturalnego. Nie sposób też pominąć Radzanowa, gdzie wznosi się kościół św. Floriana – barokowy, rozbudowany w XVIII wieku, z charakterystyczną wieżą i pięknym ołtarzem głównym.

Wszystkie te świątynie, choć różne pod względem formy i epoki, łączy jedno: są żywym świadectwem historii.

Warto również wspomnieć o zabytkowych pałacach, które zyskały nowe życie jako powiatowe domy opieki społecznej. Przykładem jest XVIII-wieczny neobarokowy pałac w Goślicach czy w Miszewie Murowanym z XX wieku. Każdy odnowiony kościół, ocalony dworek, każde miejsce przywrócone pamięci to dowód, że potrafimy dbać o to, co ważne. Ten dzień to nie tylko okazja do dumy, ale też do refleksji, bo ochrona zabytków to nie jest zamykanie przeszłości w muzeum – to otwieranie jej na przyszłość.

Tomasz Kominek:

– Katedra to nie tylko budynek. To miejsce, które uczy pokory. I katedra w Płocku taka właśnie jest.

Płocka katedra to przestrzeń, w której historia spotyka się z duchowością. Miejsce, które zna każdy płocczanin, ale którego wielu wciąż nie zdążyło poznać naprawdę. Kiedy jest się w jej wnętrzu i patrzy w górę, trudno nie poczuć, że jest się częścią czegoś większego. Odbywający się w niej Międzynarodowy Dzień Ochrony Zabytków to nie tylko święto konserwatorów i pasjonatów historii. To dzień, w którym przypominamy sobie, że dziedzictwo to coś więcej niż kamień i cegła.

To pamięć o tych, którzy byli przed nami. To miejsca, które – choć nie zmieniają się na pierwszy rzut oka – ciągle wpływają na naszą codzienność.

Przez ostatnie lata wykonano ogrom pracy – cichej, żmudnej, precyzyjnej. Dziś widzimy jej efekty nie tylko w murach katedry, ale w dziesiątkach innych miejsc: odrestaurowanych kościołach, dworkach, kapliczkach. W każdym z tych miejsc bije jedno serce – tożsamość mazowiecka, lokalna, wspólna. Międzynarodowy Dzień Ochrony Zabytków to inspiracja do tego, byśmy patrzyli na nasze otoczenie z większą uwagą. Bo zabytki nie istnieją w próżni, one są z nami i dla nas.

Jeśli chcemy, żeby były także dla tych, którzy przyjdą po nas, musimy wykazać maksimum troski i uwagi w naszych działaniach na rzecz ochrony naszych skarbów.

Sylwester Ziemkiewicz

Od początku swojej drogi zawodowej związany jestem z samorządem. Swoją przygodę rozpoczynałem w gminie Radzanowo. Staż, praca urzędnicza, później przyszły wybory 2014 roku, kiedy to mieszkańcy wybrali mnie na urząd wójta gminy Radzanowo. W 2021 roku po tragicznej śmierci starosty płockiego Mariusza Bieńka, radni Rady Powiatu w Płocku wybrali mnie na urząd starosty. Swoją decyzję powtórzyli w 2024 roku, kiedy to po wyborach samorządowych powierzyli mi kierowanie powiatem płockim również w obecnej kadencji.

Tomasz Kominek

Zaczynałem od pracy w ubezpieczeniach. Działałem w radzie mieszkańców osiedla, później była Rada Miasta Płocka, w której jestem nieprzerwanie od 2014 roku. Swoją pracę zawodową również związałem z samorządem. Rozpoczynałem od Starostwa Powiatowego w Płocku, w którym to przebyłem drogę od szeregowego pracownika do dyrektora jednego w wydziałów. Po wielu latach pracy w starostwie powierzono mi prowadzenie płockiej delegatury Urzędu Marszałkowskiego Województwa Mazowieckiego. Tę funkcję pełnię do dziś.

Udostępnij artykuł: