Dziś w Kościele uroczystość świętych Piotra i Pawła

Jej uczestnikom Ewangelia przypomina wydarzenie spod Cezarei Filipowej.

Na pytanie skierowane do uczniów: „A wy za kogo Mnie uważacie?”, Szymon Piotr odpowiedział: „Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga Żywego”. Jezus na to: „Błogosławiony jesteś Szymonie, synu Jony… Otóż i Ja tobie powiadam: „Ty jesteś Piotr, czyli Opoka, i na tej opoce zbuduję Kościół mój”.

Marek i Łukasz podają w spisanych przez siebie Ewangeliach tylko owo wyznanie wiary Piotra. Mateusz zaś dodaje jeszcze „deklarację” Jezusa o roli Piotra w Kościele i jego odpowiedzialności za Kościół. Zatrzymajmy się na tej deklaracji. Pięć obrazów (wszystkie semickie) nadają strukturę tej obietnicy:

• opoka to trwałość, nieprzemijalność; symbol Boga;
• Kościół to zgromadzenie zwołane przez Boga;
• bramy były w starożytności symbolem mocno ufortyfikowanego miasta,
• a klucze – symbolem władzy (tak do dziś!);
• „wiązać” i „rozwiązywać” to symbol kompletności, całkowitości władzy.

W Piśmie św. jest wiele zdań głoszących, że Bóg jest „Opoką”. Np. „Ty jesteś moją opoką i twierdzą”. Mamy w oczach obrazy mocno ufortyfikowanych zamków zbudowanych na skale. Taką trwałą i na opoce opartą budowlę pragnie wznieść Jezus. Jest nią Kościół. To słowo jest tłumaczeniem aramejskiego „Qahal”, a oznacza „zgromadzenie kultyczne”.

Pragnieniem Jezusa jest „wspólnota” mężczyzn i kobiet, którzy gromadzą się zgodnie z wezwaniem wiary i świadomością, ze są „ludem Bożym” (Vat. II). Niemożliwe jest zatem być chrześcijaninem, nie będąc włączonym we wspólnotę ludu Bożego. Członkostwo w nim potwierdza udział w zgromadzeniu kultycznym i jego liturgii, w którym dokonuje się wyznanie wiary Kościoła i zarazem jej umocnienie.

Spotyka się ludzi głoszących: „Jezus tak”, „Kościół nie”, tworzących małe wspólnoty, które nie są w ścisłej relacji z Kościołem rozumianym jako „lud Boży”. Kościołem są wszyscy ochrzczeni. Hierarchia jest ich cząstką. Wskazywał to zdecydowanie nauczaniem i działalnością Papież Franciszek.

Komentatorzy dzisiejszej Ewangelii podkreślają wagę określeń użytych przez Piotra odpowiadającego na pytanie Chrystusa: „Mesjasz, Syn Boga żywego”. Tych słów nie objawiło Apostołowi „ciało i krew – mówi Jezus – lecz Ojciec mój, który jest w niebie”. Piotr nie miał wątpliwości, że Jezus jest „Synem Bożym”. Jest też kimś więcej niż „jednym z proroków” posyłanych przez Boga; jest Mesjaszem – Synem Boga żywego. Apostoł doświadczył na samym sobie, że wiara jest darem pochodzącym od Boga i chrześcijanin nie może jej tłumaczyć według własnego rozumienia. Chrystus dał mu władzę kluczy. Uczynił strażnikiem wiary. Nasza wiara wypływa z wiary Piotra i na niej jest oparta.

Na zdj.: św. Piotr i św. Paweł, źródło: parafia Ducha Świętego w Gwatemali

Ks. Andrzej Rojewski

Wieloletni wykładowca liturgiki w Wyższym Seminarium Duchownym w Płocku, obecnie kapelan Domu Seniora Leonianum

Udostępnij artykuł: