Wniosek z „sedesowej podroży” powinien być co najmniej jeden. Darmowa toaleta w przestrzeni publicznej jest sprawą godności człowieka

Poczucie bezpieczeństwa sanitarnego jest jednym z najważniejszych elementów urlopu, a nawet szerzej – naszej codzienności.

Dostęp do czystej ubikacji, gdzie bez skrępowania można załatwić potrzeby fizjologiczne, umyć ręce, wymienić podpaskę i spojrzeć w lustro, spędza sen z powiek niejednego pilota wycieczki i niepokoi turystów wyruszających w różne zakątki świata.

Dziecięce wspomnienie zatrzymującego się pod lasem autobusu, z którego wychodzący dzielą się na panie (dziewczynki) idące w lewo i panów (chłopców) w prawo, na szczęście przeszło do lamusa. Współcześnie planowe przerwy w drodze do celu odbywają się najczęściej na stacjach benzynowych, w popularnych fast foodach lub miejscach obsługi podróżujących (MOP), zlokalizowanych wzdłuż autostrad.

Nadal nie wszędzie toalety są bezpłatne. Jednym z istotnych marketingowo sukcesów rodzimej sieci Orlen w Niemczech było zdjęcie bramek pobierających opłaty. O ile jednak w krajach Azji darmowe korzystanie z toalet jest normą, to już komfort wejścia i wyjścia z nich może być niespodzianką. Dużej determinacji wymagają Indie, choć hotelowym łazienkom nie można niczego zarzucić. Zaskakująco różnorodne są przybytki w Chinach – od wieloosobowych murowanych latryn począwszy, aż po komfortowe pokoje toaletowe na lotniskach, wyposażone w małe sedesy dla dzieci. Z reguły oferowane są tradycyjne ubikacje kucane, w zależności od państwa, nazywane także tureckimi lub arabskimi, ale nieobce przecież w krajach europejskich, np. w Grecji czy Bułgarii. Ich budowa i utrzymanie w czystości są oczywiście tańsze, a według części teoretyków, także zdrowsze dla korzystających, ale dla wielu osób bywa jednak kulturowym szokiem, podobnie jak powrót do wychodków zamykanych na haczyk, z serduszkiem wyciętym na drzwiach.

---

Kto jeszcze pamięta płockie podwórka z ustępami zewnętrznymi? Prawie sto lat temu rozpowszechnił je premier Felicjan Sławoj Składkowski (urodzony w Gąbinie), w ramach akcji poprawy zdrowotności i świadomości higienicznej społeczeństwa. Będące powodem przedwojennych kpin sławojki systematycznie, ale nieostatecznie znikają z polskiego krajobrazu, co wykazują dane GUS (2020), z których wynika, że nadal milion mieszkań w naszym kraju nie ma domowej toalety.

Zatykając zatem nos w innych strefach czasowych, warto tę historię połączyć z zabrudzonym i niedomykającym się toitoiem, proponowanym podczas ekskluzywnego koncertu muzycznego lub WC w renomowanej restauracji, w której nigdy nie ma papieru i mydła, mimo złotych kranów i marmurowych umywalek.

---

Washlet to najbardziej zaawansowana na świecie technologia toalety ze zintegrowanym bidetem. Pomysł pochodzi z lat 60. XX wieku i opracowany został w Szwajcarii, ale od 45 lat udoskonalają go Japończycy.

Dysze nigdy nie dotykają ciała użytkownika i podlegają podwójnemu samooczyszczeniu. Słuchanie muzyki podczas korzystania z washletu jest pomysłem na izolację psychiczną i odblokowanie zahamowań, które mogą być powodem zaparć czy wzdęć. Tylko w Kraju Kwitnącej Wiśni kobiety nie stoją w dłuższej kolejce.

Toaleta japońska nie jest bajką. Dotyczy to także perfekcyjnie umytych ubikacji publicznych. Czystość „samurajów” pokonuje wszystkie inne rozwiązania, ośmieszając wręcz marketingowy chwyt WC Mozart w Wiedniu. Rozglądając się wokół, „syndrom washletu” raczej światu długo nie zagrozi.

---

Wniosek z „sedesowej podroży” powinien być co najmniej jeden. Niezależnie od stron świata dedykuję go rządzącym. Darmowa toaleta w przestrzeni publicznej jest sprawą godności człowieka. Jej brak to powód późniejszych interwencji medycznych, od błahych do poważnych. Dziecko nie powinno sikać w krzakach, a senior ograniczać picia, idąc na spacer. Epidemia chorób przewodu pokarmowego i układu moczowego wymaga zmiany cywilizacyjnej, o którą walczymy od stulecia. Na zdrowie.

Jarosław Wanecki

Lekarz, prezes Płockiego Towarzystwa Przyjaciół Teatru, podróżnik

Na zdj.: WC dla rodziców z dziećmi na chińskim lotnisku w Xian. Fot. Jarosław Wanecki

Udostępnij artykuł: